De redelijke mens past zich aan de wereld aan. De onredelijke mens volhardt in zijn pogingen de wereld aan hemzelf aan te passen. Derhalve is alle vooruitgang afhankelijk van de onredelijke mens. - George Bernard Shaw

Hij zette zijn fiets tegen het ijzeren hek. Bij gebrek aan beter, drukte hij moeizaam het beugelslot naar beneden. In het licht van de straatlantaarns regende het. Hij ritste zijn Adidas-vest dicht tot zijn kin en begon te lopen. Aan weerszijden van de straat bevonden zich winkels. Kledingwinkels die hun paspoppen lieten prostitueren achter het beslagen glas, telecomwinkels met dubieuze aanbiedingen in de etalage, een broodjeszaak zonder broodjes, nog meer kledingwinkels. Het was koud op straat. 22:43 zei zijn Samsung Touchwiz. “Veel te vroeg,” mompelde hij. Hoewel de plek er niet toe uitnodigde, vertraagde hij zijn pas. De straat was eigenlijk één lange flauwe bocht naar links die af en toe werd onderbroken door een donker steegje. Steegjes die ’s nachts vooral werden gebruikt als lokaal toilet. Een half uur geleden had hij haar nog gesproken. “Nee, niet gesproken. Geschreven,” corrigeerde hij zichzelf. Het was wonderbaarlijk dat zelfs hij sprak van ’spreken’ terwijl er louter tekst was verwisseld via een computer. Er doemde een smalle zijstraat op die, in tegenstelling tot de steegjes, was verlicht. De straat was weliswaar smaller en donkerder dan die waar hij nu in liep, de kans dat je er een voorbijganger zou treffen, was nog steeds aanwezig. Zijn telefoon trilde. Hij pakte het toestel en bekeek het display: 22:46. Daaronder stond dat er 1 nieuw bericht was. Hij las het sms’je: “Het rijmt niet eens! Sorry hoor, maar ik snap het gewoon niet. xje.” De straat die hij nu insloeg was lang en recht, aan het einde stonden bomen. “Natuurlijk rijmt het niet. Sinterklaasgedichten rijmen, dit is kunst,” dacht hij. Ze begreep het niet, en dat was zonde. Het hele gedicht was één grote metafoor, een aaneenschakeling van verwijzingen naar háár, een lofdicht, een serenade op papier. “Op het beeldscherm,” corrigeerde hij zichzelf opnieuw. Maar ze begreep het weer eens niet. Juist op dit moment begreep ze het niet. Hij tuurde door de etalages, maar deze waren minder interessant. Geen paspoppen, maar nog meer telecomwinkels. Geen broodjeszaak, maar een gesloten snackbar. En opvallend veel lege panden. Hij vroeg zich af wat hij terug moest sturen. Iets moois waardoor ze nog meer in de war zou raken? Een duidelijke, maar klinische uitleg? Alleen ik vind je leuk? Zijn telefoon begon heftig te vibreren. Er verscheen een nummer op het display, geen naam. Hij kende het nummer, hij wist wat het betekende. “Met Jasper,” zei hij met de telefoon tegen z’n oor. De persoon die zojuist had gebeld, hield het kort. “Ik ben er.”

Het weer is matig, voor me ligt een iets te donker stuk stokbrood, en twee huisjes verderop hoor ik een huilend kind. “Wat heb jij gedaan?” schreeuwt een hysterische moeder. “Heb jij met die stok geslagen?” Het kind begint te huilen. “Ja, maar hij..” probeert het kind tevergeefs in te brengen. Persoonlijk hoop ik dat de moeder wint, ik ergerde me aan het kind. “Niets ja-maar, dan sla je niet met een stok!” Inderdaad, trut. “Op de bank jij, en tempo!” Eén-nul voor de moeder.

Ik stik bijna in het harde stuk stokbrood. Twee volwassenen fietsen namelijk langs in een vierkant voertuig aangedreven door hun trapkracht. Vol trots fietsen ze als een praalwagen in een carnavalsoptocht over de camping. Met een overkapping boven hun hoofd voor de ontbrekende zon.

Met een slok Franse sinaasappelsap spoel ik de baguette weg. Enkele meters van mij vandaan wordt ‘Una Palona Blanca’ afgespeeld. Zodra een fietsende man zijn telefoon opneemt, verdwijnt de muziek. Ik heb medelijden met deze man. Hij drukt de telefoon tegen zijn oor, ik zie hem de boodschap verwerken, hij reageert hopeloos met “okeee”, slaat een enorme zucht en fietst vervolgens terug in de richting waar hij vandaan kwam. Wat tussen de ringtone en de zucht heeft plaatsgevonden kan alleen maar iets zijn als: “Willem, doe toch maar twéé stokbroden.”

Camperen in Frankrijk, heerlijk.

De afgelopen weken heeft mijn deelname aan het verkeer voor behoorlijk wat ongeregeldheden op de weg gezorgd. Nee, het is niet drukker geworden op de weg. Nee, mensen rijden vandaag de dag niet belabberder. En nee, het aantal ongelukken in het verkeer is niet aan het toenemen. Ik had gewoon rijles. Inderdaad, het maken van zulke grappen is cliché (“Ik zou maar niet de weg op gaan, ik heb rijles!” - “Haha.”), maar in mijn geval mag het. Deze mening wordt overigens gedeeld door drie fietsers, vier Japanners in een Renault Twingo en een groep overstekende bejaarden.

Toch mocht ik vandaag afrijden bij het CBR. En dat verliep soepel. Natuurlijk liet ik de auto al afslaan voordat ik wegreed, om met de examinator een wederzijdse spanning op te bouwen. Ik miste met opzet de tweede afslag, zodat ik kon laten zien dat ik de keeropdracht ook heel goed beheers. En om te controleren of de aardige mevrouw naast me wel alert was, liet ik de ruitenwissers onnodig aanstaan. Mijn rit bleek voldoende te zijn. “Je hebt hem gewoon, Sjors.” Leuke mensen, examinatoren. Enfin, mijn dank gaat uit naar een fantastische instructeur. Zodra we Hertog-Jan gaan drinken, neem ik nieuwe ruitenwissers voor je mee, Jan!

Elke schrijver kent het. Zelfs als je enkel schrijft omdat het moet voor school. Je vingers slaan een paar toetsen aan, je kijkt kritisch naar het scherm en je haalt vervolgens met de backspace-toets de woorden weg. Het ritueel herhaalt zich nog enkele malen en je besluit het voorlopig op te geven.

Fietsen doet altijd veel goed. Langs straten met spelende kinderen, langs parkjes die zich in de loop der jaren hebben ontwikkeld als de ideale hondenuitlaatplek en langs de ideale hondenuitlaatplek met spelende kinderen. De Rijkerswoerdse Plassen. Bij mooi weer vind je daar compleet Arnhem en omstreken in badkleding, bij minder mooi weer laten buurtbewoners er hun hond uit. Vandaag was het mooi weer, dus ik zag bekenden die ik met opzet meed.

Elke schrijver kent het. Pogingen om iets duidelijk te maken. Zonder dat het lukt.

Geachte heer Olsthoorn,

Voorafgaand aan onze kern zijn wij zeer benieuwd naar uw huidige gemoedstoestand. Gezien de grootte van uw zonnebril vandaag, Robîn kan hier helaas niet over oordelen dus we zullen moeten vertrouwen op Sjors’ eerlijkheid van spreken, zal de positieve levenshouding in het geding kunnen zijn. Dit zou ons uiteraard zeer spijtig en vol antipathie in de oren klinken, vandaar onze vraagstelling. Wij schenken u hierbij de eer om dit vraagstuk te behandelen en het onderste uit de spreekwoordelijke tendentiekan te halen. Een eventuele terugkoppeling op onze zojuist getoonde interesse kunnen wij beantwoorden op een positieve manier. Dan hoeft u zich in elk geval geen zorgen te baten.

Wij zullen ons nu wijden aan de kern van onze brief. Gedurende de meest recente vrijstelling van educatieve instellingen, c.q. vakantie, zijn we tot de conclusie gekomen dat wij ons moesten wijden aan het schrijven van een reflectie op een door ons bezichtigd en daarmee bekritiseerd toneelstuk. Dit proces heeft zich voorspoedig, soepel en op een bevredigende manier voortbewogen. Ergo kunnen wij ons in de handen wrijven met de behaalde finaliteit. Nochtans moeten wij bekennen, niet alleen aan u, maar ook aan ons geweten, dat wij verzuimd hebben de inleverdatum tegemoet te komen. Niet alleen spijt dit ons, het heeft tevens voor de nodige wroeving en wrevel gezorgd. Wij zijn van mening dat dit feit ons vrijspraak van eventuele tegemoetkomende strafpunten oplevert, en zullen indien noodzakelijk elke straf met gepaste nederigheid en berouw incasseren.

Enfin, we voelen weinig affectie voor het afdwalen van het onderwerp en het daarmee ingaan op niet-achtenswaardige details. Deswege zullen wij niet om de spreekwoordelijke zaken heendraaien. Het zou natuurlijk van de zotte zijn om een zakelijke brief geheel te wijden aan niet-noemenswaardige frutjes. De eerder genoemde reflectie op het toneelstuk wijkt af van het gros van reflecties. Wat iedereen als voor onmogelijk aanzag, en terecht, is door ons op excentriek hoog niveau behaald. Uiteraard vraagt u zich af wat het behaalde pronkstuk inhoudt. Wij zullen u niet langer in spanning houden. De structuur van onze reflectie komt overeen met een script, geschreven voor een dialoog. Het niveau van de in dezen geschreven dialoog komt overeen met dat van tekstschrijver Thomas Olsthoorn, u. Hiermee hebben wij eigenlijk genoeg woorden gedoneerd. We zijn trots, hoogmoedig, maar bovendien erg fier. Het beste op het gebied van poëzie en motoriek komen elkaar in deze meeslepende en vitale melodrama tegen, wat zorgt voor een zogenoemde “clash der titanen”. Wij hebben gepoogd om u van het nodige lees- en ervaringsplezier te voorzien. Desniettegenstaande kunnen hier geen rechten aan worden ontleend. Wij zijn in de veronderstelling dat u deze bijzonderheden kan doorgronden en deze reflectie welwillend doch consequent beoordeelt.

Wij wensen u middels deze weg van harte een leerzame en vruchtbare, uiteraard op dramatechnisch gebied, week toe, ondanks het gemis van de crème de la crème van het Olympus College, het vijfde jaar van het Voortgezet Wetenschappelijk Onderwijs. Een bevestiging en daarmee beoordeling van deze reflectie zien wij vol lust, genoegen en verzadigdheid tegemoet in de “inbox” van de e-mailadressen die door ondergetekenden worden vrijgegeven in de bijlagen onderaan deze e-mail.

Met vriendelijke groeten,

Sjors Ferwerda en Robîn Boskan

P.S. Daar u nog niet “one of the guys” bent, vond Robîn het ongepast om deze brief c.q. (in dezen dan) e-mail aan te vatten met “lieve Thommie”. Zodoende zult u het moeten doen met een ietwat formelere aanhef. Gaarne ons hier niet op afrekenen.

P.S.S. Natuurlijk vraagt u zich af waarom wij e-mail gebruiken in plaats van andere communicatiemiddelen. Echter, door middel van deze e-mail trachten wij persoonlijkere toewijding met de leraar van ons favoriete vak te vergaren. Tevens concludeerden wij dat in deze hectische week, waar wij beiden genieten van de zogenaamde meireis, waarvan de naam overigens veel originaliteit te wensen overlaat, e-mail de snelste weg is tot succes. Wij hopen op uw begrip.

Eigenaren van eetgelegenheden hebben vaak de neiging om hun klanten te binden met de meest ranzige namen. Zo zit er een Snackattack in Arnhem-Noord en gaat Ronaldsnacks in Arnhem-Zuid sinds kort verder onder de naam Diner 66, een heuse vooruitgang. Gelukkig associeer je de naam van dit soort cafetaria’s en veredelde kebabzaken meestal met de mensen die er komen.

Ik zou nog slechts enkele dagen zeventien grasmaanden oud zijn toen ik de cafetaria binnenliep waarvan de naam mij altijd het meest deed denken aan een seksstandje. Deze associatie was waarschijnlijk toe te schrijven aan de schaars geklede vrouwen die mij toekeken vanaf het ‘menu’. Verder was de snackbar voorzien van een groot plasmascherm waar nooit gebruik van wordt gemaakt en hing er een groot schilderij waarop Elvis Presley je benauwend aankijkt.

De man achter de balie, ik herken hem inmiddels, vraagt mij met welk ranzig vet voedsel ik mijn lichaam wil vergiftigen. Ik doe rustig aan en vraag om een softijsje met discodip. De man vraagt mij welk formaat ik wil. “Welke formaten heb je?” vraag ik zoals altijd. En terwijl hij alle groottes en de daarbij behorende prijzen opnoemt, weten we allebei wat mijn antwoord zal zijn. “Doe maar de grote. Mét spikkeltjes.” Ik gebruik altijd de term spikkeltjes, want discodip klinkt kinderachtig. Maar de verkoper begrijpt me en ik betaal twee euro, plus twintig cent voor de discodip.

In een Zuid-Koreaanse auto naar melancholische liedjes luisteren, met de rugleuning naar achteren geklapt, terwijl ik sms. “Flikker op!” Verzenden. Rugleuning recht, rijden. Rechts schieten zwarte en witte strepen voorbij. Links slenteren mannen. De Pioneer cd-speler heeft een veelzijdig oeuvre. Housemuziek bevordert bij mij de gemoedstoestand. De telefoon in mijn broekzak trilt kort, ik heb een sms. Te hard over een rotonde. Opnieuw een kort trilsignaal in mijn broekzak. De Gelderlander, in witte lichtgevende letters, passeert ons veel harder dan toegestaan. Een aanhoudend trilsignaal in mijn broekzak. We hebben een beller. Van 140 naar 50 in een paar meter. Net geen flits. “Just looking for a higher love.” De vocalen in housenummers zijn meestal kut. Bijna een stel overstekende mensen aangereden. Scherpe bocht naar links, grimlachjes en dan thuis.

Een goede schrijver schrijft samenhangende verhalen. Ik hou van puzzelen. Dan nog wat over auto’s en bestuurders: Hoe kleiner en kwetsbaarder een auto, hoe groter de schade als je op een andere knalt.

Afgelopen zaterdag is Hans Oldenburg overleden. Onverwachts. Of komt zoiets altijd onverwachts? Nee. Onverwachts. “Woorden schieten tekort”, schrijven ze dan. Dat klopt, maar het is zo cliché. Onverwachts. Misschien dat ik daarom het gevoel heb dat Hans er nog is.

Nee, ik weet niet hoe ik dit moet verwoorden. Ik denk alleen terug. Aan een geweldige collega en een fantastische vriend.

Veel Nederlanders hebben de gewoonte om in de kerstvakantie de meest ver-schrikkelijke skipakken aan te trekken, een grote skibril en muts op hun hoofd te zetten en onderling schreeuwend de Duitse of Oostenrijkse skipistes te ruïneren. De enige wintersport die ik vroeger beoefende was het sleeën. En niet eens op een bijster hoog niveau. Überhaubt niet op niveau. Maar als je gaat wintersporten met school, kun je moeilijk op een slee de week vullen.
Twee dagen naar Winterberg, dat moet genoeg zijn om te leren skiën.

Het idee achter de skivakantie met school is natuurlijk vooral dat de niet-skiërs léren skiën, maar een beetje oefenen vooraf kan geen kwaad. Overmoedig huur ik een paar ski’s, en begeef me naar een kleine helling. Het is altijd heerlijk om te kijken hoe erg mensen kunnen klungelen, pijnlijk vallen of andere mensen omver rijden. Vooral wanneer je zelf een van die prutsers wordt. Als een ware autodidact leerde ik de kunst van het rijden op lange latten. De ski’s zweefden over de kunstsneeuw, en ik kwam daar achteraan. Roekeloos over de sneeuw, voortgetrokken door twee losgeslagen ski’s. Maar ik gaf niet op. Na een bak glühwein ging het opvallend genoeg een stuk soepeler. Om de Duitse economie te stimulieren, en daarmee indirect de export van Nederlandse producten naar Duitsland te vergoten, waarmee ik de Nederlandse economie uiteindelijk een boost zou geven, besloot ik de volgende dag toch skilessen te nemen.

Dag twee. Nog even snel geld pinnen voordat we naar het skigebied rijden. Om tijd te besparen besloot mijn vader, niet geheel bewust, een eenrichtingsverkeer-straat aan de verkeerde kant in te rijden en daar zijn auto fout te parkeren. Na een minuut parkeert een Duitser zijn auto naast de onze. We kijken elkaar enkele seconden recht in de ogen. Ik mag deze man niet. Ik wil niet stigmatiseren, maar deze man leek mij het type Duitser dat in de Tweede Wereldoorlog zijn joodse buren zou aangeven. Hij stapt uit zijn auto, tikt op mijn raam en vraagt waar de bestuurder is. “Er ist Geld bekommen.” Zonder iets te zeggen vertrekt hij. Niet veel later marcheren er twee mannen in groen uniform richting onze auto. Kut Duitser. “Wo ist der Fahrer?” vraagt een van de agenten. “Geld bekommen”, antwoord ik wederom. “Wo?” wil de agent weten. Achter hem staat een gebouw met, in grote lichtgevende letters, de opdruk Deutsche Bank. Ik kon me niet inhouden om een cynische opmerking te maken over zijn zinrijke vraag.

Omdat de agenten mijn uitlating niet konden waarderen, en ook geen compassie voelde voor een Nederlandse scholier die in perfect Duits een hatelijke opmerking kon maken, kwamen we een half uur later dan gepland aan op de skipiste. In de daaropvolgende drie uur ontpopte ik me, met behulp van een echte Deutsche Skilehrer, tot een beëdigd skiër. Er werd me echter geadviseerd nog niet van een hogere piste te gaan, en de docent bleef volhouden dat ik toch echt nog niet op topniveau zat. Maar ondertussen wisten we allebei wel beter. Tot volgend jaar!

De mooiste tijd van het jaar. Skyradio gooit je dood met oubollige kerstliedjes, RTL 4 zendt voor de zoveelste keer The Sound Of Music uit en C1000 geeft je dubbele spaarzegels voor het gratis boodschappen-pakket. Het is tevens de tijd van het jaar waarin elk huishouden Skyradio aan heeft staan, The Sound Of Music aanzet en gaat gourmetten. Maar dan wel het vlees kopen bij de C1000, voor de dubbele spaarzegels. “Je vergeet de kaarten, Sjors! De kaarten!” Klopt. Kerstmis is tenslotte de enige tijd in het jaar waarin TNT Post genoeg winst maakt om er weer een jaar tegenaan te kunnen. En daarom stuur ik iedereen dit jaar een digitaal kerstkaartje!